Vrijdagavond 31 juli 2014. Meer dan één jaar geleden, maar ik kan me elk detail van die avond nog herinneren. Ik was op bezoek bij een hele goede vriendin die drie maand ervoor mama geworden was. Binnen wandelend in haar huis kwam haar hond op me afgerend. Zoals gewoonlijk. Een enthousiast beest dat me uit blijdschap altijd wou omver springen. Maar niet die avond. Een ritueel waar hij plots van afweek. De hond stormde op mij af en op een voet van mij vandaan hield ze halt, en keerde ze zich om. Ik stond versteld. Waar was de anders zo uitbundige begroeting gebleven? En toen viel het me te binnen. Mijn vriendin had me enkele maanden eerder verteld dat de hond, toen ze zwanger was, afstand hield. Niet spontaan op haar schoot kroop. Veel voorzichtiger was in haar buurt. Al van in het prille begin van haar zwangerschap. Alsof het beest dat voelde.

Op één of andere manier wist ik het meteen. Maar kon het?

Kon er, nu al, diep vanbinnen in mezelf een mensje zich aan het nestelen zijn? De aangeboden cava dronk ik maar half uit en ik was de hele avond stil. Ik voelde dat mijn lichaam me iets wilde zeggen. Ik voelde het aan elke zenuw, aan elke spier, aan elke tinteling. Eenmaal thuis vertelde ik hoe ik me voelde aan mijn man. Hij zei dat het wel héél snel zou zijn, en ik zag hem denken dat hij mij toch maar een rare vrouw vond soms. Met mijn vreemde voorgevoelens altijd.

Een langzame nacht ging voorbij, mijn man vertrok naar zijn werk en ik bleef ’s ochtends wat zenuwachtig achter in ons huis. Zou ik ? Ik had de week ervoor al proactief wat inkopen gedaan. Iets als een stickje waar blauwe streepjes kunnen op verschijnen. De dame aan de kassa had me veelbetekenend aangekeken want ik had het niet bij één stickje gehouden. Want ik was ervan overtuigd dat ik in de komende maanden heel vaak ging kijken of er geen blauw streepje in mijn leven verscheen.

Die zaterdagochtend bleef ik na het douchen wat ijsberen in de badkamer. Was mijn voorgevoel toch niet zo vreemd? Of beeldde ik het me allemaal maar in? Twee lichtblauwe streepjes later wist ik het. Of beter gezegd: drie keer twee blauwe streepjes later. Want daar moet toch een foutmarge op zitten, niet? De rest van de ochtend kon ik alleen maar denken aan hoe ik het fantastische nieuws aan mijn man zou vertellen. Ik deed ideetjes op op Pinterest, oefende voor de spiegel wat ik zou zeggen…  alles ten spijt. Want toen hij binnen kwam, deed ik niets anders dan eerst wat wiebelend rond mijn as staan draaien en hem dan in de armen te vliegen al schreeuwend dat we een baby’tje zouden krijgen. Wat daarop volgde was één seconde staren in elkaars ogen, met elk een traantje op de wang, een “’t is’t echt?” en dan iets dat leek op een vreugdedans/knuffelrondje. Mama worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s