De liefde van mijn leven. Dat zag ik in zijn ogen. En dat voel ik nu ook. Maar de eerste weken dat hij in mijn leven was, voelde die liefde nog zo pijnlijk. Zo niet evident. Zo niet hoe ik het verwacht had. Hoorde de liefde tussen mama en kind niet een liefde te zijn die onvoorwaardelijk was, zonder scherpe kantjes? Was die liefde niet enkel rozengeur en maneschijn? Een vrolijk gehuppel op roze wolkjes? Alles wat ik vooraf verwacht had te voelen, bleek nu zo veraf. En ik begreep niet hoe dit kwam… Mijn kleine schat kwam vlot te wereld, maar wat volgde in de weken erop, kon je niet met het woord vlot omschrijven. Het kwam niet als vanzelf. Ik had verwacht dat na de geboorte alles wel spontaan in orde zou komen. Dat het moederschap me onmiddellijk in de vingers zou zitten en dat de verbintenis tussen mijn kleintje en ikzelf de evidentie zelve zou zijn. Tot borstvoeding één en al gesukkel bleek te zijn. En mijn periode in het moederhuis, waar ik hoopte de nodige steun en een goede start te vinden, zo hard tegenviel.

De dag dat hij geboren werd, werd een lange dag. Met bezoekjes van de grootouders, tantes en nonkels en enkele van de beste vrienden. Ik vond het heel fijn en leefde op adrenaline. Het feit dat ik al anderhalve dag wakker was, voelde ik niet. Tot ik ’s avonds alleen zat met het kleintje. Bezoek naar huis, de man wat slaap gaan inhalen. En ik in mijn bed. Het gevoel moederziel alleen te zijn…

Ik deed mijn uiterste best voor mijn kleintje. Maar dat kon niet gezegd worden van enkele vroedvrouwen. Die hele eerste dag kwam er amper iemand van het personeel door de deur. Enkel heel vroeg ’s morgens, zo’n vier uur na de bevalling, kwam de ochtendverpleegster me duidelijk maken “dat ik uit mijn bed moest” want dat ik zo “het snelst terug op de been zou zijn”. Epidurale verdoving in mijn benen of niet, hup met de geit. Ik was nu mama, dus slapen, dat was voor later. En de borstvoeding, dat zou ook wel vanzelf komen. Op dag één kreeg ik op dat vlak nul begeleiding. Waardoor ik vanaf dag twee eigenlijk al pijn had aan mijn borsten en ik op dag drie al moest beginnen sukkelen met tepelhoedjes (bah, het woord typen alleen al doet mijn maag ineen krimpen). Later die week kwam de aap uit de mouw. “Waarom vraag jij zoveel ondersteuning? Het is toch je tweede kindje? Je zou toch al een beetje moeten weten hoe alles in zijn werk gaat?”, sneerde een vroedvrouw me toe. Eum. Neen. Ik had nog nooit een kind op de wereld gezet. Ik wist dus helemaal niet hoe alles in zijn werk ging. En dan nog. Al was het mijn tweede kind; had ik dan geen recht gehad op wat ondersteuning, mocht het bijvoorbeeld de eerste keer borstvoeding geweest zijn? De vroedvrouw hoorde het in Keulen donderen en mompelde iets van “dat staat dan verkeerd in je dossier”.

Je leest het; mijn eerste dagen als mama waren niet echt een succes. Gelukkig nam ik de juiste beslissing om een zelfstandige vroedvrouw te bellen met de vraag me na mijn thuiskomst wat te ondersteunen. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik de borstvoeding nog enkele weken heb volgehouden en dat ik terug op krachten kon komen. Maar de slechte start, die kon ik achteraf bekeken niet meer terugdraaien. Door een verkeerde zuigtechniek in het begin, had ik de dagen en weken erop heel veel pijn tijdens het voeden van mijn kleintje. Na elke voedingsbeurt hoopte ik dat hij niet snel weer honger zou krijgen. En als ik drie à vier uur later zijn honger-weentje hoorde, associeerde ik mijn baby met fysieke pijn. De hel. Kon hij nu niet gewoon wat langer slapen en mij wat meer laten rusten? Ik voelde me schuldig dat ik zo’n dingen dacht en voelde, ik wist geen raad met mezelf.

Ook mijn kleintje voelde zich niet optimaal. Hij had steeds felle krampjes. Hij huilde overdag redelijk veel door pijn in zijn darmpjes en ik had het gevoel te falen als mama. Waarom kon ik hem niet troosten? Waarom was mijn moederschap niet voldoende om hem goed te doen voelen? De stress die met deze gevoelens gepaard gingen, zorgden ervoor dat ik, wanneer mijn man ’s avonds thuis kwam, gewoon weende … weende .. en nog eens weende. En mijn kleintje ? Die stopte met wenen bij het zien van zijn papa. En dát gaf me natuurlijk nog een veel slechter gevoel. Mijn kleintje weent als hij bij mij is, en niet bij zijn papa. Ze deden het zo goed met z’n tweetjes, mijn mannen. Ik voelde me overbodig en slecht.

Achteraf bekeken, is de manier waarop alles verliep, eigenlijk niet meer dan logisch. Mijn kleintje weende minder ’s avonds, en al helemaal niet ’s nachts, omdat hij zo uitgeput was van het huilen overdag. Ook voelde hij natuurlijk mijn stress en onrust aan, en bij zijn papa kwam hij tot rust. Wat ben ik dankbaar dat we een goede relatie hebben, en dat mijn schat van een man me heeft bijgestaan in die moeilijke periode, mijn gehuil aan kon en me steeds weer het nodige zelfvertrouwen probeerde te geven. Wat ben ik ook blij dat ik goed gesteund werd door mijn familie en vrienden. En dan vooral mijn mama, die bijna elke dag langskwam om me even te laten tot rust komen.

Kan ik ooit ook zo’n fantastische mama zijn als de mijne? Ik hoop het.

Noot: Deze blogpost was niet fijn om te schrijven. Confronterend. Waarschijnlijk ook minder fijn om te lezen dan de vorige bijdragen. Als ik er mopjes of vrolijkheid aan zou toevoegen, zoals in mijn vorige posts, dan zou ik het gevoel dat ik toen had teniet doen en de ernst van mijn gevoelens van toen niet eerlijk beschrijven. Maar, het wordt beter! I promise. Blijf lezen! Doch, toen ik doormaakte wat hierboven beschreven staat, dacht ik dat het nooit meer beter werd…. Dus, voor alle (prille, en minder prille) mama’s die er even door zitten, om gelijk welke reden, it gets better… !

Advertenties

2 gedachtes over “The hardest part

    1. Ik wou dat het niet herkenbaar was 😉 Maar er rust soms nog zo’n taboe op, dat ik er toch wou over schrijven. Want het moment dat ik het doormaakte zei iedereen maar “geniet! wat een mooie baby!”. En dan durf je natuurlijk niet zeggen dat er geen genieten aan is. Gelukkig is “the hardest part” ondertussen een jaar geleden en begin ik het al te vergeten… 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s