Mijn medisch relaas in de vorige blogpost was nodig, om het één en ander te kunnen duiden. Want wanneer je kind geboren wordt, dan zijn de meeste wensen “geniet ervan, ze worden zo snel groot, de tijd gaat zo snel”. Maar die eerste drie maand met mijn kleintje, konden eigenlijk voor mij niet snel genoeg voorbij zijn. Ik deed niks anders dan verlangen naar later. Verlangen tot ’s middags, wanneer mijn man tijdens zijn middagpauze naar huis zou komen om ons te vergezellen. Verlangen tot ’s avonds wanneer hij eindelijk thuiskwam. Verlangen tot het kleintje wat ouder was, en vlotter zou drinken. Verlangen tot ik weer kon gaan werken. Want ik voelde me opgesloten. Opgesloten tussen mijn vier muren.

“Ga eens wandelen, ’t is zo’n mooi weer”, zeiden velen. En dat deed ik dan maar. Want dat zou deugd doen hé, met mijn buggy in het zonnetje gaan wandelen. Ja. Een kwartier. Hetzelfde toertje, telkens weer. Tof…. Not! Ik ben nog nooit een wandelaar geweest, toch niet in mijn eigen omgeving. Ik ga graag eens gaan wandelen ja, naar het bos, naar zee. Maar ook – en misschien vooral – omdat dat wandelen dan achteraf beloond wordt met een warme chocomelk en een pannenkoek. Wandelen met mijn kleintje leidde helaas niet tot een zoete beloning. Ik kwam gewoon weer thuis in hetzelfde huis. Ik haalde mijn kind uit zijn draagmand. Ververste hem. Legde hem in zijn park. Of bij mij in mijn armen. Pampertje verversen. Flesje geven. Huiltjes sussen. Fotootjes nemen. Want ik moest en zou tonen dat ik een mooi kindje had en dat ik trots was en zo gelukkig was. Ik had tijdens zijn korte dutjes(vijfenveertig minuten aan een stuk, langer sliep hij niet) ook totaal geen energie om het huishouden te doen. Ik wou dan rusten. Slapen. En vooral even niet denken aan de sleur van het moederschap. Want zo zag ik het.

Was dit het nu? Mama zijn? Opgesloten zitten in een huis met een baby, wachtend tot het vaderken thuis zou komen? Waar was ik aan begonnen… Ik was hier helemaal niet klaar voor ! Ik ben verdorie zevenentwintig jaar! Zie mij hier nu zitten. Moederziel alleen met een hoopje baby. Ondertussen ging het leven van mijn vrienden verder. Op Whatsapp en Facebook zie ik foto’s van feestende mensen verschijnen. Van cocktails op het strand. Van verre reizen. Van leuke citytrips. Van vrijheid. En ik zat daar. Ik voelde mij een verschrikkelijk slechte mama om wat ik dacht en voelde. Ik voelde mij een nog slechtere echtgenote voor mijn man. Want mijn gehuil en gezaag, dat kon toch ook niet fijn thuiskomen zijn na een dag werken. Ik voelde mij een slechte vriendin, want ik was niet meer mee in het leven van mijn vrienden. Ik voelde mij ook een slechte “ik”. Want zo was ik niet. Zo pessimistisch, zo energieloos, zo … depressief?

Ik wilde gewoon weglopen van mijn leven. Van mijn baby. Van mijn verantwoordelijkheid. Want ik kon het gewoon niet. Ik heb nul geduld. Nul zelfvertrouwen. Nul zelfbeeld. Wat heeft dat prachtig kind aan zo’n moeder? Wat had ik mijn lieve, schattige zoontje te bieden, behalve verse luiers en een flesje elke vier uur? Dat kon iedereen anders hem ook bieden. Daar had hij mij vast niet voor nodig.

Deze gevoelens, zo weet ik achteraf, kwamen vooral uit moederliefde. Ik wilde – en wil! – voor mijn kind het allerbeste. Een lachende, fiere mama. Een mama die het goede voorbeeld geeft. Die blij is. Die zichzelf graag ziet. Die het beste van zichzelf geeft. Want enkel met zo’n goed voorbeeld, kon mijn lieverd een mooi mens worden. Ik wou hem een warme thuis geven, maar ik kon dat op dat moment niet. Want mijn hart voelde zo koud. Het leek bij momenten alsof ik zelfs geen hart had.

Een harteloze mama. Is dat geen contradictio in terminis?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s