Ik zat diep. Gevangen in een neerwaartse spiraal. Minuten duurden uren. Dagen duurden jaren. Althans in mijn hoofd. Maar mijn kleintje bleef even klein, evenveel baby, even hulpeloos. En ook even schattig tegen zijn mama. Hij is het liefste dat ik heb, het mooiste wezentje dat ik ooit in mijn leven gezien heb. Dé toekomst in dat kleine lichaampje. Maar ik kon niet genieten van mijn zwangerschapsverlof. Hoe hard ik ook probeerde.

Twee kantelmomenten hebben ervoor gezorgd dat ik stilletjes aan weer de oude werd. Het eerste moment was de eerste dag dat ik mijn kleintje voor een ‘test-ochtend’ naar de crèche mocht brengen.

Ik had een hele ochtend voor mij alleen. Ik dacht vooraf; hoeraaaa, freedom! Ik ga shoppen! Naar de kapper! Iets voor mezelf doen! Mezelf in de watten leggen! En wat deed ik? Ik liet mijn kleintje met een klein hartje achter bij de lieve verzorgsters in de crèche. En ging inderdaad winkelen. Maar nee hoor niet voor mezelf. Ik wandelde een kledingwinkel binnen, maar de vrouwencollectie kon me niet bekoren. Al waren de solden net begonnen (!). Ik kocht iets voor mijn kleintje. Keek elke vijf minuten naar mijn gsm. Zouden ze niet gebeld hebben van de crèche? Zou alles er goed mee zijn? Zou hij braaf zijn? Zouden ze er goed voor zorgen? Wil hij daar drinken? En slapen? Na 210 lange minuten, mocht ik hem terug gaan ophalen. Ik voelde me als een puber op haar eerste date. Vlinders in de buik, spanning, tintelingen in de vingers. Ik was zó zenuwachtig om hem terug te zien! Hoe zou hij het gesteld hebben? En zou hij mij herkennen als ik de crèche binnenwandelde? En ja hoor; hij was super flink geweest. De verzorgsters waren vol lof over mijn hartendiefje. En aan zijn brede glimlach te zien, was hij ook content. En blij ook om mij terug te zien. Wat een magisch gevoel… Ik moest hem even missen en gescheiden van hem zijn, om te beseffen hoe graag ik hem wel zie. Absence makes the heart grow fonder. True story.

Ik ben dus gewoon geen thuisblijfmama. PUNT. Vanaf het moment dat ik terug ging werken, en mijn kleintje de structuur van de crèche gewoon was, begon mijn gemoedstoestand te verbeteren. Ik kwam terug buiten, kon babbelen met andere volwassenen (over dossiers praten is soms écht wel leuker dan koetsjie koetsjie koe), maar verlangde ook de hele dag om mijn lieve zoon te gaan ophalen van de crèche. En vanaf vijf uur in de namiddag begon dan mijn tweede deel van de dag. Hem zien, vastnemen, ermee spelen, samen een badje nemen, … En dan lekker vroeg in bed kruipen. Die periode sliep hij gelukkig ook al door, waardoor vermoeidheid me ook geen parten meer kon spelen.

Toch was mijn gevoel nog niet honderd procent wat het moest zijn. Ik kon nog steeds zenuwachtig worden. En vooral ook overbezorgd. Omdat hij geen “volgens-de-boekjes-baby” was. Maar volgens mij zijn er helemaal geen “volgens-de-boekjes-baby’s”! Elke baby is anders! Maar waarom bestaan die boekjes dan? Om “newly moms” paniek aan te jagen? Om ervoor te zorgen dat we toch maar bij elk klein signaaltje op onze hoede zijn? En nog iets! Weg met weegschalen! Ik had zo’n verfoeid ding in huis. Want een baby moet in de eerste maanden elke week minimum 200 gram bijkomen. Wel dat deed mijn kindje op een gegeven moment niet. Ik kon het niet laten hem elke dag wel eens op dat ding te leggen. Al zei mijn hoofd “neeeeeeeeeeeeeen, doe dat niet”, ik deed het toch. Om dan teleurgesteld te zijn en te panikeren omdat hij niet “snel genoeg groeit” volgens de boekjes. (En dan moet je weten dat hij al de hele tijd pal op het gemiddelde zit qua gewicht, ik moest me helemaal geen zorgen maken).

Op een gegeven moment wou hij weer eens niet goed drinken. En ik was alleen thuis. En dan zijn mijn stoppen doorgeslagen. Ik belde naar mijn mama in paniek en riep dat hij weeral niet wou drinken en dat ik het niet kan en dat ik de slechtste mama ooit was en dat ik mezelf iets zou aandoen. Heel kort daarna stond ze daar dan. Mijn lieve mama. Ik zat in de zetel met mijn kleintje in mijn armen. Hij was ondertussen al in slaap gevallen. En ik was al een beetje gekalmeerd. Mama vroeg me heel rustig wat er scheelde. En of ik mij al lang zo slecht voelde. Als een stortvloed aan woorden kwam er alles er dan uit.

Ik ben haar heel dankbaar om de manier waarop ze toen gereageerd heeft. Ze luisterde gewoon. Ze oordeelde niet. Ze wou mij niet gewoon “ompraten” en zeggen “maar meiske toch, gij kunt dat wel”. Ze zag de ernst van de situatie ook in. Ze zag ook dat het meisje dat daar bij haar zat maar een fractie was van hoe haar dochter normaal zou zijn. En stuurde me naar de dokter. Wat mijn partner al een aantal weken had gezegd. Maar toen mijn mama het mij zei, luisterde ik meteen. Mama’s weten het gewoon beter. Zij kennen hun kind het best. En als mijn mama vond dat ik hulp verdiende, dan verdiende ik ook hulp.

De dokter liet me praten, huilen, praten en huilen. Ook hij had begrip. En wist ook dat hij met wat wetenschappelijke uitleg mij zou overtuigen dat het ‘niet aan mij lag’. Maar aan dat hele hormonenhandeltje in mijn lijf dat overhoop lag.  Dat veel vrouwen dat hebben. En dat ik een sterke vrouw ben, want dat ik het niet te lang heb laten aanslepen. Dat dat moedig is. En geen taboe zou mogen zijn. Hij zei me dat ik gewoon een stofje tekort had momenteel. Ik vroeg nog of ik niet met een specialist moest gaan praten en hij zei me dat dat niet nodig was. Want dat ik een goede omgeving had, een goede relatie. Dat het probleem dus niet daaraan lag. Maar gewoon biologisch was. Een stofje in mijn hoofd. Dat verdwenen was bij de bevalling. Gelukkig bestaan zo’n stofjes ook in kleine witte dingetjes die je kon innemen. En zo kreeg ik, na een week of twee, het stofje terug. In die korte periode, sloeg mijn gemoedstoestand om.

Dat kleine verdomde stofje zweefde nu ergens tussen mijn hart en mijn hoofd. Dat kleine stofje maakte de vlinders in mij wakker. Dat kantelmoment zorgde ervoor, enkele maanden later dan voorzien, dat ik nu dolverliefd ben op mijn man(nen) en de meest trotse mama op deze mooie wereld ben. Wonderstof. Sterrenstof.

En mijn mama? De liefste mama ooit. Bedankt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s